Inmiddels beoefen ik vijfenveertig jaar taiji en qigong. De eerste zeven jaren volgde ik les bij verschillende leraren. Dr. Shen Hongxun, de leraar bij wie ik ongeveer twintig jaar les volgde, leerde ik kennen in 1987. Hij was de eerste leraar die uitlegde hoe de qi in het lichaam kon worden ontwikkeld. Ik paste zijn instructies toe in taiji, qigong, meditatie en later, bij het behandelen van cliënten met externe qi.

Tijdens de beoefening van al deze disciplines ontwikkelde ik mentale kracht; het vermogen de qi in mijn lichaam te controleren. De qi moest uitdrukking geven aan mijn intentie, yi (focus, mentale voorstelling, het levend houden van een gevoel, gedachte of emotie). Zoals de westerse mens de natuur tracht te onderwerpen, zo trachtte ik de qi te onderwerpen. Om die naar mijn hand te kunnen zetten, dacht ik dat ik meer kennis nodig had. Voor dit doel verdiepte ik mij in onder andere de Westerse- en Traditionele Chinese Geneeskunde (TCM). Tegelijkertijd nam de qi door intensieve training verder toe en leerde ik die steeds meer kennen als een kracht die mijn lichaam reguleert en mij waarschuwt bij balansverstoringen. Mijn omgang met qi veranderde erdoor. Wilde ik die eerst onderwerpen, nu wil ik die nu vooral dienen. Ik ben minder directief geworden; ik luister nu meer naar wat de qi mij te vertellen heeft. Wereldse kennis vind ik nog altijd heel belangrijk maar mijn honger ernaar is afgenomen. Het ontwikkelen van qi is steeds meer een middel geworden voor het ontsluiten van oorspronkelijke kennis.

Terugblikkend zie ik dat ik een Daoïstische weg ben gegaan, die van terugkeer. Van gekunsteldheid naar natuurlijkheid (ziran, letterlijk: ‘uit zichzelf zo zijn’), van wereldse-  naar oorspronkelijke kennis. Leerlingen die geruime bij mij tijd les volgen, hebben die verandering wellicht kunnen merken. Ik draag nu minder door studie verworven kennis over. Sinds mijn bovenste dantian zich heeft ontwikkeld tot een betrouwbaar extra zintuig, volg ik nagenoeg geen behandelprotocollen meer. Voor mijn geestesoog zie ik wat ik moet doen en wat de effecten van mijn handelingen zijn. Oorspronkelijke kennis komt nu direct, zonder tussenkomst van het rationele denken, spontaan tot expressie in mijn beoefening, lesgeven en behandelen.